۱۰ حقیقت جالب در مورد فلوت
فلوت عالی ترین و جالب ترین ساز از گروه سازهای ( چوبی – بادی ) است. فلوت را در ارکستر سمفونیک از شکل آن به آسانی می توان شناخت، زیرا تنها ساز بادی ارکستر است که از پهلو نواخته می شود.در این بخش از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با ۱۰ حقیقت جالب در مورد فلوت آشنا شوید. ۱۰ حقیقت جالب در مورد فلوت ۱ – یک فلوت از نظر فنی، یک لوله باز است که با دمیدن در آن، صدا تولید می شود (و حتی می تواند یک بطری نوشابه باشد) ۲ – اولین بار کلمه “فلوت” در اشعار “خانه شهرت” جفری چاسر به کار برده شد. ۳ – فلوت یکی از اولین سازهایی بود که تا به حال اختراع شده و هزاران سال است که مورد استفاده قرار می گیرد. ۴ – سامری های باستان، مصری ها، یونانیان، هندی ها، چینی ها و ژاپنی هاهمگی از نسخه های نخستین فلوتهای امروزی استفاده می کردند. فرهنگهای مختلف بسیاری فلوت مختص خودشان را دارند و بسیاری از آنها مستقل از دیگری به وجود آمده اند. ۵ – در طول تاریخ فلوت از استخوان، عاج فیل، چوب، یشم، شیشه، پلاستیک، برنج، نیکل، نقره، طلا و حتی پلاتینیوم ساخته شده است. ۶ –
روش های بهبود صدای تو دماغی
برای افرادی که به خوانندگی علاقمند هستند،شایدصدای تو دماغی یکی از موانع رشد و یا شروع این حرفه باشد.اگرچه صدای به اصطلاح تو دماغی می تواند مشکل بزرگی برای فرد به شمار بیاید،اما باید بگوییم که این مشکل دلایل علمی داشته و رفع آن غیر ممکن نیست.کافی است ابتدا علت و سپس روش های درمان آن را بدانید. در این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با روش های بهبود صدای تو دماغی بیشتر آشنا شوید. نحوه اصلاح صدای تو دماغی بیش خیشومی شدگی اختلالی است که درجامعه به نام گفتار تو دماغی شناخته شده است، گفتاری که درآن هوا به جای خارج شدن از دهان از بینی خارج می شود. صدای تو دماغی، ناخوشایند است. این صدا در سبک کانتری کاملاً پذیرفته شده است. ولی برای سبک پاپ، کر، رپ و سایر آوازهای معاصر، قابل قبول نیست. تکلم تودماغی به اختلال در تشدید یا رزونانس هوا در بینی به هنگام سخن گفتن اطلاق میشود. گفتار درمانگران به این منظور واژه ی صدای خیشومی را اختیار کرده اند. تکلم تو دماغی ممکن است ناشی از انسداد یا گرفتگی بینی باشد در نتیجه آن دسته از حروف که برای تلفظ به عبور هوا از بینی نیاز پیدا میکنند در تلفظ دچار
اُرف چیست؟
در موسیقی کودک از ساز های خاصیاستفاده می کنند تا کودک با مفهوم موسیقی بهتر آشنا شده و این مفاهیم را راحت تر یاد بگیرد.مهمترین ساز در موسیقی کودک ارف می باشد.در این بخش از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با ارف بیشترآشنا شوید. اُرف چیست؟ اُرف در حقیقت نام کارل اُرف دانشمند و موسیقیدان آلمانی است که سیستم آموزشی بسیار کارآمدی برای آموزش موسیقی به کودکان تهیه کرد و کلاسهای موسیقی کودکان در اصطلاح اُرف نامیده می شود. امروزه در ایران به تمام کلاسهای موسیقی کودک (حتی کلاسهایی که از سیستم ارف هم تبعیت نمی کند) ارف می گویند و در سراسر جهان نیز آموزش داده می شود. ارف یک شیوه آموزش موسیقی به کودکان است که از اهمیت به سزایی برخوردار است زیرا کودک به راحتی با آن ارتباط بر قرار میکند و آموزش موسیقی را برای کودک جذابتر و راحت تر میکند. در واقع ارف موسیقی کودکان است که از سنین پایین شروع می شود تا کودکان نیز بتوانند موسیقی را فرا بگیرند. سبک نواختن ارف در میان بزرگسالان و حتی هنرجویان موسیقی ۱۰ سال به بالا، چندان شناخته شده نیست. چون سبک نواختن ارف برای آموزش نواختن آلتهای موسیقی در کودکان کمتر از ۱۰ سال است و
آواز یا آهنگ دشتی چیست؟
آواز های ارانی را می توان در دسته بندی ها بسیار زیادی تقسیم نمود.یکی از این دسته بندی ها آواز دشتی می باشد.آواز یا آهنگ دشتی از دستگاه شور نشات می گیرد.ر ادامه این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با این سبک از آواز بیشتر آشنا شوید. آواز یا آهنگ دشتی چیست؟ آواز یا آهنگ دشتی یکی از آوازهای موسیقی ایرانی است و از ملحقات دستگاه شور دانسته میشود. آواز دشتی احتمالاً برگرفته از منطقهٔ دشتستان است (که امروزه در استان بوشهر قرار دارد و با استان فارس مجاورت دارد). با این حال برخی از گوشههای این آواز شباهتهای فراوانی با موسیقی شمال ایران و به ویژه گیلان دارد. آواز دشتی تنها آوازی است که نت شاهد دانگ درآمدش متغیر است. یعنی اگر چهار نت دانگ درآمد دشتی فا ، سل ، لا ، سی بمل باشند، نت لا که شاهد درآمد است به لاکرن (یعنی ربع پرده پایین تر) تغییر می کند. آواز دشتی با اینکه غم انگیز و درناک است در عین حال بسیار لطیف و ظریف است. آواز دشتی یعنی حکایت سادگی و بی آلایشی، آوازی مناسب دشتها، کوهستانها و جنگل های زیبای ایران، زیبا و بی انتها،آواز دشتی یعنی زندگی یک چوپان به همان سادگی
تاریخچه ساخت اولین پیانو
پیانو از ساز های بسیار محبوب به شمار می آید که بیشتر افراد ان را سازی سخت و با شکوه میدانند.تاریخچه ساخت پیانو بسیار جالب استف اینکه چگونه اولین پیانو عرضه شد و در ادامه چه تغییراتی داشت.در ادامه این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام تاریخچه ساخت اولین پیانو را بخوانید.با ما همراه باشید. تاریخچه ساخت اولین پیانو بارتولومئو کریستوفری سازندهٔ ساز ایتالیایی پیانو را در سال ۱۷۰۷ اختراع کرد. پیانو شکل تکاملیافتهای از ساز هارپسیکورد است. این ساز ظاهری بسیار شبیه پیانو داشت اما صدای ثابت و محدودی را تولید میکرد که برای اجراهای بزرگ قدرت کافی نداشت. کریستوفری در پی ایجاد تغییراتی در مکانیسم تولید صدای هارپسیکورد اختراع پیانو را به نام خود ثبت کرد. درواقع نام پیانو برگرفته از عبارت ایتالیایی «gravicembalo col piano e forte» است، یعنی: هارپسیکوردی با صدای ملایم و قدرتمند. در هارپسیکورد با فشردن کلاویهها سیمها بهوسیلهٔ شیٔ کوچکی مثل مضراب یا پیک بهصدا درمیآیند. شدت فشار دادن کلاویهها در شدت و قدرت صدایی که ایجاد میشود تاثیری ندارد، یعنی میزان فشردن کلاویهها هرچقدر باشد صدایی با قدرت یکسان تولید میشود. ارتقای هارپسیکورد درحقیقت موزیسینها و سازسازان بهدنبال ارتقای هارپسیکورد و برطرف کردن این مشکل بودند. با اختراع پیانو و بهکارگیری مکانیسم
روش صحیح مضراب زدن در سه تار
روش صحیح مضراب زدن در سه تار بسیار مهم است زیرا هم در نحوه ساز زدن و درنتیجه سلامت دست و هم در تولید صدای ساز اثر گذار است.از این رو در این بخش از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام شما را با نکات مهم روش صحیح مضراب زدن در سه تار آشنا می نماییم. روش صحیح مضراب زدن در سه تار اگر بخواهیم به صورت خلاصه بیان کینم، اولین نکته مهم این است که هنگام مضراب زدن حتما انگشت کوچک، انگشت حلقه و انگشت شصت باید روی صفحه ثابت باشند. دوم آنکه دستتان را به حالت جمع شدگی روی صفحه قرار دهید. انگشت میانی و انگشت سبابه، هم زمان با هم بالا میآید و بعد باهم پایین میآیند، پس از بازگشت، انگشت سبابه به سیم ضربه میزند و گذر میکند. انگشت میانی همان جای اول خود باقی میماند. پس از قرار گرفتن دست راست روی کاسه و قرار گرفتن انگشتان به نحوی که در قبل گفته شد ، به وجود آوردن آرامش و جلوگیری از هر گونه انقباض دردست راست ( کتف ، بازو و ساعد ) از نکات اولیه مضراب زدن می باشد. .برخلاف آنچه که هنرجویان میِپندارند ، هیچگونه نیرو یا فشاری برای عمل مضراب زدن نباید اعمال
اردشیر کامکار ،رونق دهنده هنر کمانچه نوازی معاصر
اردشیر کامکار یکی از هنرمندان برجسته موسیقی است که توانست جایگاه کمانچه را با هنر بسیار بالایش تغییر دهد.در این بخش از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با اردشیر کامکار ،رونق دهنده هنر کمانچه نوازی معاصر بیشتر آشنا شوید. اردشیر کامکار ،رونق دهنده هنر کمانچه نوازی معاصر اردشیر کامکار نوازندهٔ کمانچه ، قیچک و ویولن به سال ۱۳۴۱ در ۲۸ آبان ماه و در خانوادهای سنندجی و اهل موسیقی دیده به جهان گشود. خانواده کامکارها سهم بزرگی در تاریخ موسیقی سنتی ایران دارند. او از اعضای گروه کامکارها است. وی از کودکی، ویولن را نزد پدرش فرا گرفت. چندی بعد، وی بهعنوان نوازندهٔ کمانچه و ویولن به عضویت ارکستر فرهنگ و هنر سنندج درآمد. اردشیر کامکار نامی آشنا برای نوازندگان کمانچه است. هنرمندی که سهم بسزایی در رونق هنر کمانچه نوازی معاصر و پرورش هنرمندان شایسته جوان دارد. شفافیت و رسایی در کمانچه نوازی وی آنچه کامکار را بدین سمت و سو کشانید تا صدا دهی کمانچه را از حالت سنتی خارج کند و شفافیت و رسایی خاصی را به آن هدیه دهد؛ شاید به انتخاب اولیه او یعنی ویولن بازگردد. ویولن، سازی بود جهانی که اکول مشخص خود را داشت. سازی که رفته رفته به تکنیکهای پیشین آن در زمینههای
دوتار ،سازی با فقط دو تار
گیتار، تار، سه تار و همه سازهایی که دارای تار هستند جزو ساز های مضرابی می باشند.اما آیا می دانستید در میان این سازها،دوتار وجود دارد.سازیکه فقط د تار داشته و با ناخن به نواختن آن می پردازند؟در این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با ساز دوتار بیشتر آشنا شوید. دوتار ،سازی با فقط دو تار دوتار یکی ازسازهای مضرابی موسیقی ایرانی است و همانگونه که از نام آن برمیآید، دارای دو سیم (تار) است . در هنگام نواختن این ساز، معمولاً با ناخن به جای مضراب زخمه میزنند.دوتار دارای شکمی گلابی شکل و دستهای نسبتاً دراز است و ۱۷ تا ۲۰ دستان بر دسته آن بسته میشود. برخی از دوتارهای محلی در نواحی مختلف جنوب ایران فاقد دستان است. سطح روی شکم دوتار از جنس چوب است. تعداد سیمهای این ساز ۲ تا است و به همین علت به آن دوتار میگوند و تارهای آن به فاصلههای مختلف کوک میشوند. تاریخچه دوتار به عنوان یکی از مهمترین آلات موسیقی سنتی در خراسان شمالی است.دوتار نوازی خراسان شمالی و بخشی گری، به عنوان یکی از میراث ملی ایران زمین در یونسکو به ثبت رسیده است. دوتار که در برخی از رسالههای قدیم موسیقی ایران با عنوان تنبور یا تمبور
سبک اکاپلا ، صدا سازی با دهان
به تازگی تولید صدا بدون استفاده از ساز و فقط با استفاده از تار های صوتی و حنجره به یکی از ترند های دنیای هنر تبدیل شده است.در این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام می خواهیم در مورد این هنر که با نام سبک اکاپلا در موسیقی شناخته می شود، صحیت کنیم.با ما همراه باشید. سبک اکاپلا در موسیقی آکاپلا ، شکلی از موسیقی آوازی یک یا چندنفره است وبرای اجرا بدون همراهی سازساخته میشود.واژه ای ایتالیایی A cappella است که به معنی «به سبک کلیسا» است. در موسیقی به معنی اجرای قطعه ای موسیقی تنها با استفاده از صدای خواننده و تکنیک های صداسازی با کمک حنجره و دهان، بدون استفاده از هیچ ساز دیگری است. هرچند بیشتر آشنایان با این فرم از اجرا، ممکن است این فرم را با کلیسای مسیحی و چانت های گریگوریان۲ و مادریگال۳ بشناسند، اما ریشه این سبک از اجرا به نیایش های کلیمیان باز می گردد و پس از مسیحیان، مسلمانان هم در نیایش های خود از این نوع اجرا استفاده کرده اند. تاریخچه سبک آکاپلا در دوران رنسانس، بسیاری از آوازهای مردمی و غیرمذهبی به این نحوه اجرا می شدند. اما آنچه امروز به عنوان آکاپلا در صنعت موسیقی شناخته می
ساز پن فلوت ،سازدهنی سرخپوستان
شاید شما هم قطعه زیبای چوپان تنها را شنیده باشید و از صدای زیبای آن لذت برده باشید .این صدای زیبا از سازی به نام پن فلوت می باشد. پن فلوت ، زامپونیا یا سازدهنی سرخپوستان نوعی فلوت و از سازهای محلی قوم اینکا در آمریکای جنوبی است.در ادامه این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با ساز پن فلوت بیشتر آشنا شوید. پن فلوت سازدهنی سرخپوستا این نوع فلوت از چهار تا هجده لوله ساخته شده است که به طور کلی طول های متفاوتی دارند. این ساز از تعدادی لوله که از بزگترین به کوچکترین کنار هم قرار گرفته تشکیل شده است. یک طرف این لوله ها مسدود است. پن فلوت را می توان برای تولید صداهای ملودیک به سادگی با دمیدن به صورت افقی از طریق انتهای باز به سمت لبه های داخلی تیز لوله ها نواخت.هر لوله را می توان به عنوان کلید اصلی مورد استفاده قرار داد. با افزایش تنش لب ها و فشار تنفس،نت های موزون تولید می شود. افراد کمی در دنیا سازِ زامپونیا را می نوازند. در آمریکای جنوبی برای ساختن پن فلوت و کوک کردن نی ها در شدت مناسب صوتی از دانه خشک ذرت یا ریگهای کوچکی که در ته هر
