اوکارینا یک فلوت باستانی است که امروزه هم طرفداران بسیاری پیدا کرده است. این ساز به خاطر شکل ظاهری عجیب و جالبش، با نامهای دیگری مثل سیبزمینی شیرین و فلوت کروی یا فلوت گرد نیز شناخته میشود. اگر میخواهید درباره ساختار و تاریخچه این ساز جذاب بیشتر بدانید، در این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با ما همراه باشید.
ساختار ساز اوکارینا
اوکارینا یک ساز بادی مشابه فلوت است. بدنه این ساز یک محفظه توخالی با ۴ الی ۱۲ سوراخ دارد. قسمت دهانه اُکارینا که برای دمیدن هوا است نیز از بدنه ساز خارج میشود. در اغلب موارد جنس این ساز از خاک رس یا سرامیک است؛ اما گاهی مواد دیگری مثل پلاستیک، شیشه، چوب، فلز یا استخوان را نیز در ساخت آن به کار میبرند. پایینترین محدوده صدای اوکارینا C3 و بالاترین آن C6 است؛ البته اوکاریناهایی با محدوده صدایی بالاتر یا پایینتر ساخته شدهاند اما رایج نیستند.
تاریخچه ساز اُکارینا
ساز اوکارینا یک فلوت باستانی در نظر گرفته میشود که بیش از ۱۲ هزار سال قدمت دارد. این ساز در گذشته، بین مردم چین و آمریکای میانه کاربرد داشت. سفرهای مختلف به آمریکای میانه، از جمله سفرهای ارنان کورتس، باعث کشف این ساز و معرفی آن به اروپا شد. مایاها و آزتکها نسخههایی از این ساز را ساختند؛ اما در واقع این آزتکها بودند که آواز و رقص همراه با اوکارینا را به اروپا معرفی کردند. در جوامع اروپایی ساز اُکارینا صرفا به عنوان یک اسباببازی استفاده میشد. سرانجام در قرن ۱۹، شخصی به نام جوزپه دوناتی (Giuseppe Donati) که یک سازنده آلات موسیقی ایتالیایی بود، اوکارینا را از یک اسباببازی به یک ساز جامع تبدیل کرد.
ریشه نام این ساز نیز به کلمه ucaréṅna برمیگردد و به معنی «غاز کوچک» است.در سال ۱۹۶۴ نیز جان تیلور، ریاضیدان انگلیسی، سیستم انگشتگذاری اوکارینا را گسترش داد؛ به طوری که بتوان با استفاده از چهار سوراخ این ساز، یک اکتاو کامل نواخت. این سیستم امروزه نیز کاربرد دارد و برای نوعی از اوکارینا به نام اوکارینای آویز استفاده میشود.
