بانگو یکی از سازهای کوبه ای آفریقایی-کوبایی است که از دو طبل کوچک به هم چسبیده تشکیل می شود. اگر می خواهید به طور کامل با این ساز آشنا شوید، در این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با ما همراه باشید.
ساختار ساز بانگو
دو طبل بانگو اندازههای متفاوتی دارند و یکی از آنها بزرگتر از دیگری است. به طور معمول طبل بزرگتر یا همبرا (hembra) ۱۸ سانتیمتر و طبل کوچکتر یا ماچو (macho) ۱۳ سانتیمتر عرض دارد. محدوده صوتی این دو طبل به علت اندازهشان متفاوت است؛ یعنی طبل بزرگ صدای بمتر و طبل کوچک صدای ریزتری تولید میکند.
پوستی که روی ساز بانگو کشیده میشود نیز از جنس پوست حیوانات یا مواد مصنوعی است. در گذشته برای کوک کردن طبلهایی با پوست طبیعی از گرما استفاده میکردند؛ اما در حال حاضر از پیچهای فلزی خود ساز برای کوک کردن استفاده میشوند. بدنه ساز بانگو نیز اغلب از چوب و گاهی از فایبرگلاس یا فلز ساخته میشود.
نحوه نواختن
نوازنده در حالت نشسته طبلها را بین پاهای خود میگذارد؛ بهصورتی که فشار زیادی به زانوها وارد نشود. بعضی نوازندگان نیز این ساز را در حالت ایستاده و با کمک پایه مینوازند. سپس نوازنده با دستها و مخصوصا با انگشتان شروع به نواختن میکند. این ساز بهعنوان یک ساز آفریقایی-کوبایی اغلب در بداههنوازی و در سبکهای سون کوبانو، سالسا و جاز استفاده میشود.
تاریخچه
تاریخچه ساز بانگو به به اواخر قرن نوزدهم در منطقه شرقی کوبا و استان اورینته برمیگردد. به گفته تاریخشناسان آفریقایی-کوبایی، قسمتهایی پایین و باز بانگو شباهت زیادی به طبلهای آفریقایی دارد. تخمین زده میشود که آفریقاییهای منطقه کنگو/آنگولا در شرق کوبا روی ساختار این ساز تاثیر گذاشته باشند.
بانگو در بستر موسیقی سون کوبایی (موسیقی سنتی کوبا) شکل گرفت؛ اما به تدریج سازی در موسیقی لاتین، جاز و سالسا تبدیل شد. امروزه این ساز حتی در سبکهای موسیقی پاپ و موسیقی تلفیقی نیز مورد استفاده قرار میگیرد.
